TUNİK DİKİYORUM

Geçen yaz eltimin kardeşine diktiğim tuniği arkadaşı çok beğenmiş.Dikermisin dediler dikerim dedim.Ben bir tane dikeceğim diye beklerken dün gece saat 10:00 da tam 3 tane dikeceğim haberiyle verildi kumaşlar elime.Paniğe kapıldım eyvah ya yapamassam ya beceremessem  diye düşünürken duramadım,oğlumu yatırdıktan sonra gece yarısı üçünüdebiçtim dikilmeye hazır hale getiridim çok şükür.Kumaşın renginde ip olsaydı dayanamazdım dikerdim ama allahtan yoktu da yatıp uyudum:))

ÇUVAL BEZİNDEN ÇANTA

 Çuval bezinden çanta yaptım.Çantanın saplarını nalburdan aldım.Sık ziyaret ettiğim dükkanlardan biridir nalburlar işe yarayacak malzemeler mutlaka bulunur.Aslında taşıma halatı olan malzeme,çanta sapı da olabiliyormuş gördük:)

Ç

ESKİDEN YAPTIĞIM ÇANTALAR

2005 Yılında açtığım bir blog vardı. Adı dikiş delisi'ydi.Şimdi orada yayınladığım resimleri görüyorsunuz.
Çantaların modellerini tasarlayıp kalıplarını çıkarmıştım.Mercanda Çanta malzemeleri satan yerler var ordanda halka, trok, magnet, çıtçıt vs. gibi şeyleri alıp evde küçük çaplı bir çanta atölyesi kuruştum:) 
Kumaşın üstünü pullarla işlediğim bir çanta

 süet ve deriden yaptığım bir çanta

 keçeden yaptığım bir çanta

 döşemelik kumaşı deri iplerle işlediğim bir çanta

 süetten yaptığım bir çanta

 kürkten yaptığım çanta

 kumaş çanta

 deri ve kürkten yaptığım kemer

 kalıpsız diktiğim kadife etek

 kaşe kumaşatan yaptığım çanta

 kumaş çanta

 kumaş çanta

 kaşe çanta

 boncuk işlemeli çanta

 kaşe çanta

 süet çanta

 kadife çanta

 kaşe kumaştan çanta

 kaşe kumaştan çanta

 kürk çanta

 kadife çanta

 deri çanta

 kürk çanta

 örgü çanta

 süet üzerine pul ve boncuk işlediğim çanta

EL İŞİ HİKAYEM

 Tığ aldım elime bir gün.Annemin dantel ördüğü ince tığı.Kalın yün bununla örülmüyor ki, kalın tığ lazım bana.Babaanneeee! senin lif ördüğün kalın tığ varya onu verirmisin bana... Babaanem bana tığını verdi. Alırım ben kendime dedi .hadi göster  bana tığla örmeyi.Önce zincir çekmesini öğrenmelisin dedi. Öğrendim. Metrelerce zincir çektim, onlar birbirine dolandı, sabırla açtım,  kaç kere tığımı kaybettim, küçük tabi girmediği koltuk arası düşmediği divan altı kalmadı:)))  Kaybettim üzüldüm, ağladım. Buldum sevindim.Tığ işininide az çok kavradık geriye ne kaldı? Köşede duran dikiş makinası..

 Ne kadarda güzel, ne kadarda ulaşılmaz, ellemek yasak oynamak yasak kullanmak yasak...eee nasıl olacak bu iş hem ne dikeceğim ki...ilk seferim annemin evden gittiği günlerden bir gün oldu. toz bezlerinden birşeyler dikmeye kalkışmıştım bezlerin çoğu penye dikmesi en zor kumaş türü. Çocuk aklım bilmiyor tabi .Kolu Çeviriyorum  ayağı oynatamıyorum ayağı oynatsam aynı anda kolu çeviremiyorum.İki dikişten sonra duruyor.İplik çıkıyor iğneden tekrar geçirmek ayrı bir zahmet.Bütün bunları yapmaya çalışırken lastik çıkıyor birdenbire eyvah!!! kalk ve kaç ama önce topla sağı solu ipliği iğneye geçir.bezleri çöpe at makinayı bulduğun gibi bırak ki anlamasın annen.lastikte kendi kendine çıkmıştır herhalde:) Annem anlıyor tabi anlamaz mı? Takıyor lastiği bir şey sormadan . Toz bezlerinden kumaşa geçtiğim günü dün gibi hatırlıyorum.Babanemin haca gittiğinde getirdiği siyah ipek kadife kumaş vardı annem dolabının en üstündeki hurcun içine kaldırmıştı.Oraya uzanmak cocuk boyunla zor sandalyeye çıksan da yetişmiyor.Komidini çek üstüne yastıkları koy çık üstüne uzan uzan uzan al hurcu çek aşağıya al kumaşı. Ohhh!! Etek mi yapsam bluz mu? Etek yapmıştım kendime hem de mini mi mini:)) nasıl mı?dik iki yandan oldu bitti.beli yok tabi aşağıya düşüyor,üstünden  ip bağlayıp geri kıvırmıştım:))) Annem uzun zaman sonra farketti güzelim kumaşın paçavra bir eteğe dönüştüğünü,Kızmadı bana.NİDA'NIN İŞLERİ işte dedi.Benim bu maceralarım uzun yıllar devam etti.Yapmaya çalıştığım şeylere hep NİDA'NIN İŞLERİ denildi .Hiç bıkmadım bir şeyler yapmaya çalışmaktan.Ortaokula geldiğimde Ev Ekonomisi dersi görüyorduk, orda bebek patiği örmüştüm rengi sarıydı en zor modellerden biriydi.Sınıfta yapamayanlar gelip bana soruyordu.Harika hissediyordum kendimi 100 almıştım o işimden.Sonra etamin işi öğretti bize öğretmen onuda alnımın akıyla yaptım.Etamin işinin önü kadar arkasınında nasıl göründüğü önemliydi benimki iyiydi tertemizdi arkası ondanda 100 puan almıştım

MERHABA BEN GELDİM

           Yolculuğum çok uzun zaman önce başladı aslında.Daha küçük bir çocukken,boyumdan büyük şişlerle elbezi örmeye çalışırdım .Nasıl yapacağımı göstersin diye; annemin ya da babaannemin peşlerinde, artık bulduğum yünlerle, şişlerle dolaşır dururdum.Sonunda örerdim o bezi,bir de konuldumu mutfağa, yıkandımı o bezle bulaşıklar, oh değmeyin mutluluğuma .Sonra bana küçük şiş aldılar Göztepe'deki tek tuhafiye olan Şişko Ahmet'ten.Hala var o dükkan.Benim yaşımıda hesaba katarsak rahat 40 yıllık bir dükkan. Şişko Ahmet yaşıyormu bilmiyorum ama en son gittiğimde dükkanı oğlu işletiyordu .Hala eski, hala o günlerdeki gibi.
Bir çift kırmızı ayakkabı alınmış gibi,dünyanın en güzel bebeği verilmiş gibi sevinmiştim o şişlere sahip olunca, bir de artık olmayan yeni bir çile yün çocukmuyum? uçuyormuyum.?mutlumuyum? Evet evet  tam da öyleyim.Ör nida. Şişe ilmek atmayı öğren. Başlamak zordur örgüye, ilk sırayı ördünmü gerisi kolay. Sabır Nida. İlmek mi kaçtı? Hay allah sök Nida.Kesmeyi de öğrendik mi tamamdır. 6 yaşlarında yapabildiğim tek el işi buydu.Bebeklerime kazak ,etek elbise örmeye başladım.Böyle başladı benim el işi yolculuğum.